KAYIP DOSTA MEKTUP

KAYIP DOSTA MEKTUP

Sevgili dostum nasılsın iyi misin? Satırlarıma başlamadan önce, seni selamların en güzeli ile selamlıyorum. Bizim nasıl olduğumuzu soracak olursan iyiyiz demeyi çok isterdim. Mektubu sonuna kadar okuduğunda halimizin nasıl olduğunun cevabını kendin bulmuş olacaksın. Biliyorum hayli zaman oldu sana yazmayalı. Bu arada yazacaklarım fazlasıyla birikti, doğrusu nerden başlayacağımı bilemiyorum. Biliyorum yazacaklarım sana da acı verecek ama bunları seninle paylaşmak zorunda hissediyorum. İnanıyorum ki acılar paylaşıldıkça azalacak ve bizler düzeldikçe toplum iyileşecek. Dostum bil ki sen gideli daha çok kokuştu ve kirlendi hayat, hani bazen insanları ikiyüzlü ve samimiyetsiz olmakla yadırgıyorduk ya şimdi ikiyüzlüleri bile arar olduk. Bu kötülük çağında yüzlerdeki maskeler o kadar çoğaldı ki artık insanları tanımak imkânsız hale geldi.

                Sevgili dostum! Garip bir hal içine girdik, sanki hiç birimiz kendimiz için yaşamıyoruz. Adeta başkaları için yaşıyor ve bir türlü kendimiz olamıyoruz. İnsanlar başkası beğensin diye giyimini, kuşamını, saçını, kaşını, gözünü şekillendiriyor. Öyle ki, toplum bizi ayıplar endişesiyle arabamızın modelini, evimizin mobilyasını, binamızın boyasını, kullandığımız telefonu sık sık değiştirmek zorunda hisseder olduk.  

                Sevgili dostum! Cadde ve sokaklarımız sanki işgal edilmiş, imaj, makyaj, marka ve kombin peşinde koşan nesillerimiz tanınmaz halde geldi. Yeni nesil, kendisini tanımaz, toplumu tınlamaz hale geldi. Büyüğe saygı, küçüğe şefkat, değerlere bağlılık nostalji sayılıyor. Ahlak, haya, saygı, şefkat ve merhamet sanki literatürlerden çıkarılmış. İnsanların çoğu hayatını daha fazla gezip eğlenmek ve umursamaz bir hayat sürüp zevk almakla geçiriyor.

                Sevgili dostum! Güçlü olanların hep haklı sayıldığı bir dönemi yaşıyoruz artık, mazlumlar, mahrumlar, kimsesizler her zamankinden daha çok yapa yalnız ve sahipsiz. Mazlumların feryatları arşı titretiyorken, zalimin yaptığı her zulüm yanına kâr kalıyor. Buna rağmen kapitalizmin en önemli söylemi olan; “altta kalanın canı çıksın” anlayışı toplumların amantüsü halini almış. Ama nedense her defasında altta kalanlar yine kimsesizler, çaresizler ve yalın ayaklılar oluyor.

                Sevgili dostum! Makam, mevki, şan ve şöhret toplumda insanların ulaşmak için büyük kavgalar verdiği en önemli hedefleri oldu. Dünyalık menfaatleri elde etmek için her yol mubah görülüyor. Helal ile haram arasındaki sınırlar kaldırıldı, faizin adına vade farkı, rüşvetin adına hediye, zinanın adına anlaşmalı birliktelik deniliyor. Ayrıca haksız kazançla mal biriktirenlere “helal olsun adam işini biliyor” diye gıpta edilip örnek gösterilir oldu.

                Sevgili dostum! Hani güzel ve samimi dostluklar, candan ve yürekten arkadaşlıklar vardı. Hiçbir iyilikte karşılık beklenmez, fedakârlıklar gösterişsiz sevgiler pazarlıksız olurdu. Ne yazık ki şimdi yapılan çoğu iyiliğin karşılığında menfaat beklentisi, sevgilerin özünde çıkar hesabı yapılır oldu. Artık dostluklar, arkadaşlıklar gönülden ve karşılıksız değil. Ve insanlar arasındaki sevgi, saygı ve ikramı ortak yapılan işler ve cüzdanlardaki kredi kartlarının limitleri belirliyor.

                Sevgili dostum! Ne eşlerine saygı ve muhabbet duyan hanımlar ne hanımlarının haklarına riayet eden beyler kaldı. Televizyon başına geçip gününü dizi ve program izlemekle geçiren, ancak çocuklarına ayıracak zaman bulamayan, onları sevgi ve şefkatten mahrum bırakan aileler çoğaldı. Böylece maneviyattan yoksun bırakılan çocuklar annesine, babasına ve tüm topluma karşı asi birer canavara dönüştü. Senin anlayacağın ne yazık ki, yıkılmaması için büyük mücadele vermemiz gereken en önemli kalemiz olan aile kurumumuz da enkaza dönmek üzere.

                Sevgili dostum! Yaşadığımız toplumda bir yanda lüks, sefahat ve şatafat diğer yanda yokluk ve sefalet yaşanıyor. Azınlık bir kesimin giyimde, kuşamında, yemesinde ve içmesindeki aşırılık ve israfı birçok insanın hayalinin ötesinde. Merhamet kaybedildiği için ne komşusunun açlığına ve açıkta kalışına aldıran, ne de akrabasının darlığını ve hastalığını umursayan var. Yokluk içinde kıvranana “Allah versin” çaresizlik içinde boğulana “Allah kurtarsın” deyip geçiştiriliyor.

                Sevgili dostum! Bizleri bir arada tutan en önemli harç olan adalet ve merhamet ölçülerinin rahatça çiğnendiği ahlaki bir çöküş yaşıyoruz. Zira her gün medya ve sosyal medya aracılığıyla insanımızın zihnine ve evlerimizin içine adeta lağım boca edilirken maalesef ilgili kurumlar adeta ölü taklidi yapıyor. Sömürgeci anlayışın zihinlere sinsice enjekte ettiği ‘hayatını yaşa’, ‘özgür ol’ ve ‘kır zincirlerini’ gibi nefisleri aşırılıklara davet eden söylemler bireysel ve toplumsal yozlaşmaya sebep oluyor.

                Evet, sevgili dostum! Sana kırık-dökük cümlelerle ıstırabımı ifade etmeye çalıştım. Demem o ki bunca olumsuzluklar içerisinde vicdan sahibi erdemli tüm insanlara büyük vazifeler düşüyor. Hani sen hep diyordun ya; büyük hedefleri olmayanlar, büyük işler başaramazlar. İşte o hedefleri gerçekleştirmek için yüreğinde insanlığın derdini taşıyan, bilinci açık, vicdanı diri nesiller yetiştirmek zorundayız. Ancak o zaman, içinde yaşadığımız toplum düzelir ve hayat güzelleşir. Satırlarıma son verirken küçüklerin umutlarının, gençlerin hayallerinin, büyüklerin huzurunun eksik olmadığı güzel günlere kavuşmamızı diliyorum. Sağlıcakla kal dostum…

Güncelleme Tarihi: 29 Ağustos 2023, 18:35
YORUM EKLE
YORUMLAR
Halil çölemerik
Halil çölemerik - 10 ay Önce

Güzel insan selamünaleyküm yaşanmışlığımızı dile getirmek Ancak bu olsa gerek evet insanlar insani erdemlerini gün geçtikçe yitirmekte farkında olmadan inanmadığı değerleri hayatında geçirmekte hayatında yaşamaktadır bir söz vardı inandığınız gibi yaşayamazsınız yaşadığınız gibi inanmaya başlarsınız bu söz şu an hayatımızda tek tek yaşanıyor insanlar yaşadıkları gibi inanmaya başladılar gün geçtikçe inandığı değerler yerine yaşadığı değerler onlar için birer inanç haline dönüştü Rabbim sonumuzu hayır etsin ağzınıza kalenize sağlık afiyetler diliyorum

Vaveyla
Vaveyla - 10 ay Önce

Bizler proje çağında yaşıyoruz.Anne,baba,çocuk ilişkisi,giydiğimiz kıyafetler,kullandığımız kelimeler,sofrafıza gelen yemeğe kadar her şey proje çağının bir ürünü.Proje çağının insanı hayel dünyasından uzaktır. Onu sadece rakamlar ikna edebilir.Rakamların olduğu bir ortamda faydacı tutum devreye girer.Proje çağının en büyük silahı faydacılıktır.İnsanlar yaptıkları her şeyi fayda sağlayıp sağlamadığına göre yapmakta.Faydacılığın olduğu bir ortamda süreç devreye girmekte.Her durumun bir süreci olmakta.Süreç sonuca ulaşmayı geciktirerek insanlığı kısır bir döngü içine sokmakta.İnsanın asıl amacını unutturarak onu oyalamakta.Proje çağının en büyük düşmanları ahlak ve kültürdür.Ahlak ve kültür bireysellikten toplum olmaya geçişte en önemli unsurlardır.Faydacı tutum ve süreç ancak bireysel olan kişiler üzerinde etki etmekte.Proje çağı insanlığın fıtratını bozarak onu ahlak ve kültürden uzaklaştırmakta.Böylece dünyaya istediği şekli vermekte...
Kim bu projelerin sahibi ???

Faik KAYNAK
Faik KAYNAK - 10 ay Önce

Ağrı İHH başkanı Kerem Engin üstadın ahvalimizi anlatan realiteye Uygun cümlelerinin altına imzamı atıyorum

SIRADAKİ HABER